Όλα τα είχε η Μαριωρή

Τον ελεύθερο χρόνο θα ήθελα να τον έχω στο τσεπάκι μου και να τον βγάζω όπως τα καρτούν εμφανίζουν μαύρες τρύπες όπου βουτούν και εξαφανίζονται. Θα ήθελα να φτάνει η Κυριακή κι εγώ να της κολλάω, έτσι από το πουθενά, τρεις ακόμα ημέρες σαν κατάληξη στη ρίζα μιας λέξης. Για να πω ότι είμαι κάπως ικανοποιημένη και τραβώντας το όσο εκεί που άλλο δεν πάει, θα ήθελα να έχω και μια τραπεζική κάρτα, αλλά όχι χρεωστική ούτε πιστωτική. Νομίζω μια χαριστική είναι ό,τι χρειάζομαι. Και τότε θα έκανα φυσικά ένα ταξίδι στον απόλυτο εξωτικό παράδεισο.

Οι ταξιδιωτικές ευκαιρίες για έναν μικρομεσαία οικονομικά στεκούμενο άνθρωπο είναι περιορισμένες. Η διαχείριση του χρόνου και του χρήματος πρέπει να γίνεται με αυστηρά καθορισμένα κριτήρια και οι λάθος επιλογές, μας απομακρύνουν από τα ταξίδια που θα έπρεπε πραγματικά να είχαμε κάνει. Παράδειγμα: Πέρυσι τέτοια εποχή, παν-κατ, χτυπάει το τηλέφωνο μου: - «Έλα! Τι γίνεται!? Είμαι η Τάδε!»
- (Δεν υπάρχει περίπτωση) Η τάδε?
- «Πού είχαμε γνωριστεί στο γάμο του Χ.!!?»
- (Δεν με βοηθάς)
- «Στο γάμο με τον μπουφέ!!??»
- (Στο γάμο! Με τον μπουφέ! Πες το ντε...) Ναι ναι βέβαια! Όλα καλά?

«Παντρεύτηκα», μου λέει. Εκφράζω μια αυθεντική συγκίνηση για την ευτυχία αυτής της άγνωστης. «Και θυμήθηκα ότι έχεις τρέλα με το ίντερνετ και ότι ψάχνεις γενικά για προορισμούς και ήθελα να με βοηθήσεις γιατί λέμε να κάνουμε ένα ταξιδάκι». Οποια και αν είναι, έχει πλέον την προσοχή μου. Οι ιδέες για προορισμούς σκάνε ήδη στο κεφάλι μου σαν καλαμπόκι σε καυτό λάδι. «Λέμε να πάμε τον Ιούλιο. Στη Τζαμάικα». Σιωπή. «Τι λες?! Ωραία δεν θα είναι?». Δεν θέλω να τη σοκάρω ότι η Τζαμάικα έχει τροπικό κλίμα και ότι ως εκ τούτου τον Ιούλιο θα βρέχει. Και θα φυσάει. Πολύ. Της το λέω ευγενικά. Μου απαντάει φανερώς προσβεβλημένη ότι στην Τζαμάικα έχει πάντα καλοκαίρι. Αρχίζω να φορτώνω. Δεν έχει πάντα καλοκαίρι. Κάποια στιγμή πρέπει να βρέξει ξέρεις κιόλας! Φοίνικες έχει! Με τι ποτίζονται νομίζεις? - «Στην Τζαμάικα έχει πάντα καλοκαίρι και γι’ αυτό είναι εξωτικά!». - «Το καλοκαίρι στη Τζαμάικα η ατμόσφαιρα μυρίζει κατουρημένο πριονίδι και έχει κουνούπια που είναι γνήσιοι απόγονοι του φτερωτού τυρανόσαυρου ρεξ!». Νομίζει ότι υπερβάλλω. Της λέω ότι το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να πάει στην Κεφαλλονιά.

Δεν ξέρω τι έκανε και πραγματικά δεν με ενδιαφέρει. Τα εξωτικά ταξίδια, τη λάθος εποχή, από ανθρώπους που δεν ξέρουν ούτε την πρωτεύουσα της Αυστραλίας - που όχι δεν είναι το Σίδνεϊ – μου ανεβάζουν την αρτηριακή πίεση. Θεωρώ πως είναι η ίδια κατηγορία ανθρώπων που έχουν πυροτεχνήματα στο γάμο τους, που όταν πάνε σε οποιαδήποτε ελληνική παραλία μπαίνουν στη θάλασσα ίσα για να βραχούν και να συνεχίσουν ανανεωμένοι το τουρνουά ρακέτας, άνθρωποι που επιστρέφοντας από το εξωτικό νησί έχουν προσχεδιάσει φράσεις όπως : «Και εκεί που μου έκαναν μασάζ γυρνάω και τι να δώ??!! Ένας παπαγάλος έτρωγε την παπάγια μου!!».

Μπορεί να είναι από τη ζήλια μου που δεν με βλέπω να πηγαίνω ποτέ, αλλά πραγματικά πιστεύω ότι τα τροπικά νησιά θέλουν και τους τροπικούς κώλους.

Ο σεβασμός μου για το φαινόμενο της βαρύτητας είναι βαθύς. Η βαρύτητα κρατάει τα μόρια της σούπας μου συγκολλημένα σε μια ενιαία μάζα μέσα στην οποία μπορώ να βυθίσω το κουτάλι μου. Διαφορετικά, για να φάω μια στάλα σούπα θα έπρεπε να κολυμπάω στον αέρα κυνηγώντας μπουρμπουλήθρες με γεύση αυγοκομμένου κοτόπουλου. Η δύναμη της βαρύτητας, επίσης, κράτα τους πλανήτες σε τροχιά γύρω από τον ήλιο. Ό,τι και αν σημαίνει αυτό.

Ως εκ τούτου η φαεινή ιδέα του ανθρωπίνου γένους να πιάσει μερικά μέτρα σίδερο και να φτιάξει ένα, και καλά, πουλί, αποτελεί ύψιστη ύβρη και εξευτελισμό της φύσης. Και η φύση δεν είναι τύπος δεκτικός σε τέτοια αστεία.

Κατά την προσωπική μου άποψη η φυσική κατάσταση των αεροπλάνων είναι η πτώση. Το ότι φτάνουν πότε πότε στον προορισμό τους αποτελεί καθαρά θέμα τύχης. Το πολύχρωμο φαγητό, ο καφές ή το τσάι, τα αστεία βιντεάκια, και το σαπούνι στην τουαλέτα, είναι απλά στάχτη στα μάτια των μελλοθάνατων.

Έχω υπάρξει στο παρελθόν ο τύπος του ταξιδιώτη που ζητάει ευγενικά από την αεροσυνοδό να του φέρει κουβερτίτσα για να κοιμηθεί στα ζεστά. Αυτός ο κάποτε εαυτός μου δεν υπάρχει πια και αδυνατώ να εντοπίσω την ακριβή χρονική στιγμή που με εγκατέλειψε. Έχω την αίσθηση πως ξεκίνησε σαν μια ελαφρά δυσφορία κατά την απογείωση για να καταλήξει να με κάνει να μιλάω με τον κυβερνήτη του σκάφους αυτοπροσώπως, έναν άνθρωπο που με αξιοθαύμαστη ψυχραιμία προσπαθεί να με πείσει ότι δεν χάσαμε τον αριστερό κινητήρα και ότι αυτό που άκουσα ήταν το καζανάκι της τουαλέτας.

Ένας τρόπος πρόβλεψης ενός αεροπορικού ταξιδιού είναι η πρόσθεση των αριθμών της πτήσης. Αν για παράδειγμα η πτήση είναι η 816, προσθέτουμε 8+1+6= 15 και στη συνέχεια 1+5. Το 6 ως γνωστόν στη σημειολογία των αριθμών δηλώνει την πτώση. Ποτέ δεν παίρνουμε μια τέτοια πτήση. Ούτε και τις πτήσεις με άθροισμα 9. Το 9 είναι ο αριθμός της αναστάσεως, αλλά για να φτάσουμε ως εκεί θα προηγηθεί ο θάνατος. Ανεβαίνουμε σε πτήσεις με άθροισμα 8 (αριθμός της τελειότητας) και 4 (της ισορροπίας). Για πτήση με οποιοδήποτε άλλο άθροισμα ταξιδεύουμε με δική μας ευθύνη.

Η πιο ασφαλής μέθοδος είναι να πετάμε μετά από αεροπορικά δυστυχήματα. Όλες οι στατιστικές είναι με το μέρος μας και μας προστατεύουν. Αν μάλιστα το δυστύχημα έχει γίνει κοντά στον τόπο προορισμού μας και ήταν και πολύνεκρο, αυτό διασφαλίζει για εμάς ένα υπέροχο ταξίδι. Η συγκεκριμένη μέθοδος δεν βρίσκει εφαρμογή στην περίπτωση ατυχημάτων με μονοκινητήρια, ιδιωτικά σκάφη, λίγων θυμάτων. Στρατιωτικά ελικόπτερα και σινούκ εξαιρούνται εντελώς.

Η μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης που τρέφω για τα ταξίδια είναι ότι μπαίνω σε αεροπλάνο. Μέσα στην καμπίνα του αεροπλάνου, υπό την επήρεια των ηρεμιστικών που έχω κατεβάσει, εξοικειώνομαι τόσο πολύ με την ιδέα του θανάτου που πιάνω ψιλή κουβέντα με τον χάρο. Σε όσους απολαμβάνουν τα αεροπορικά ταξίδια, έχω να πω μονάχα ένα : η πτήση από την πτώση βρίσκονται μόνο ένα φωνήεν μακριά.

Και του χρόνου μακρύτερα

Έχω υπάρξει φαν της Μ. Πέμπτης.

Για χρόνια κατέθετα τη συγκεκριμένη ημέρα προσαυξημένη και έντοκη κατάνυξη στον ανοιχτό λογαριασμό μου με τα θεία.

Έχω πιάσει τον εαυτό μου ακόμα και να δακρύζει στη θέα του συμβόλου της χριστιανοσύνης και στο άκουσμα του σήμερον κρεμάται επί ξύλου.

Δόξα τω Θεώ τον Μεγαλοδύναμο, δεν πέρασε πολύς καιρός πριν να ανακάμψω και πλέον η Μ. Πέμπτη είναι ημέρα βαθέος προβληματισμού για το αν το παντελόνι που θα βάλω στη βαλίτσα θα είναι υφασμάτινο ή τζιν. Το δράμα του θεανθρώπου που θέλησε να πεθάνει για την πάρτι μας με αφήνει πραγματικά αδιάφορη, μιας και ουδείς άνθρωπος δεν του το ζήτησε να το κάνει, άσε που πέθανε δεν πέθανε καμία διαφορά δεν έκανε ποτέ στη ζωή κανενός, ενώ ξέρω ουκ ολίγους ανθρώπους ο πόνος των οποίων και τα βάσανά τους κάνουν τα βάσανα του Χριστού να μοιάζουν με παιδική εκπομπή στην πρωινή ζώνη του Σαββάτου.

Κατανοώ την ανάγκη των ανθρώπων γύρω μου για νηστεία του κρέατος και καταβρόχθιση κολοκυθοκεφτέδων, αστακομακαρονάδας ή μπέργκερ πολτοποιημένης γαρίδας με ένα ελαφρύ ντρέσινγκ από χυμό καβουριού καθώς και το πέρασμα από την εκκλησία μετά από τα ψώνια και πριν το σινεμά, τον περίπατο της περιφοράς του επιταφίου ως ευκαιρία να διαπιστωθεί ποια παντρεύτηκε, ποια πάχυνε και ποια γκαστρώθηκε μέσα στον τελευταίο χρόνο, και τη συμμετοχή στο πάρτι του Μεγάλου Σαββάτου σαν μια καλή ευκαιρία να φορέσουμε με καλσόν το νέο καλοκαιρινό πέδιλο που αγοράσαμε για τη σειρά από γάμους που μας περιμένουν αμέσως μετά.

Το δυστύχημά μας δεν είναι ότι δεν είμαστε καλοί χριστιανοί. Το δυστύχημά μας είναι ότι έχουμε την εντύπωση, και την ελπίδα ακόμα ίσως, πώς ακολουθώντας κουτσά στραβά ένα προσαρμοσμένο στα μέτρα μας θρησκευτικό πρωτόκολλο εξαγνιζόμαστε, ελαφραίνουμε και οδεύουμε ωσάν πολύχρωμος χαρταετός προς τον ουράνιο πατέρα, ερχόμαστε έστω και πάνω από την καλοψημένη πέτσα του αρνιού, σε επικοινωνία με έναν πνευματικά ανώτερο κόσμο.

Το Πάσχα είχε νόημα μόνο όταν ήμασταν παιδιά. Τότε που πηγαίναμε σε παραπάνω από έναν επιταφίους. Σε επιταφίους που είχαμε δει να τους στολίζουν οι μανάδες και οι θείες μας. Τότε που η νηστεία ήταν τσάι και φρυγανιά, άντε και καμιά τηγανητή πατάτα. Η λαμπάδα που κρατούσαμε και τα καινούργια μας παπούτσια μας έκαναν να ψηλώνουμε 10 πόντους. Τότε που το να κάτσουμε ξύπνιοι ως τα μεσάνυχτα ήταν πολύ μεγάλη υπόθεση. Τότε που δεν ήταν ντροπή να φοβόμαστε τις στρακαστρούκες και τα βαρελότα. Τότε που υπήρχαν δύο κανάλια που παίζανε μόνο τα πάθη του Χριστού.

Και φέτος θα ταξιδέψω. Οι ημέρες ετούτες είναι για μένα γιορτινές επειδή θα κάνω ένα ταξίδι που χρόνια ονειρευόμουνα. Το Πάσχα μου δημιουργεί περισσότερες απορίες από όσες θα έπρεπε να μου λύνει. Και όπως και με τα αρκουδάκια του Αγίου Βαλεντίνου αδυνατώ να καταλάβω τι σχέση έχουν οι κότες με τα κουνέλια. Όχι μεταξύ τους. Με το Πάσχα.

Who's your patron?

With a melodramatic, pre-Victorian feeling I want to believe that the greatest loves are left unspoken, invisible and trembling. The deeper one love goes the less stamps of existence it needs. It is at the surface of feelings that couples feel the urge to decorate their relations with red ribbons and red roses and red underwear - completely unhygienic as they have 0% cotton. And teddy bears. Why on earth teddy bears? I have cable TV. I watch the Animal Planet. And believe me, romance is not what you see in the mating of bears.

Mr. Santa Valentine is a fraud. He is even worse that Santa Claus. If you can believe that. First of all he was not one and only saint person. History wants it there to have been a number of Valentines, saints, semi-saints, wanna be saints, decadent saints, all from different parts of the globe and of the time. And the story gets even worse if you take into account that there is not one single written proof, not even a legend, none, zero, nada, niente supporting his employment as saint patron of love.

February 14th, the day consecrated to the enormous event of falling in love with another human being (or in the most cases falling in love with love and all its garnishes and decorations) has an architect. It is Geoffrey Chaucer the father of English literature, and as such a man of a great imagination. Our old friend Geoffrey chose Saint Valentine to protect the marriage of Richard II and Anne of Bohemia in a poem of his. Guess what! This imaginary wedding took place on February 14th! Valentine the saint patron of love? BUSTED!

Unlike lovers who are left to march into the unknown armed with ….. nothing, travellers can address all their requests and prayers to an original saint and protector: Saint Christopher. A third century backpacker, who wandered the world in search of novelty and adventure. In one of his trips he carried a small child across a stream. The weight of the child was enormous, and it turned out that it was Christ who was so heavy because he bore the weight of the world on himself. How cool is that?!

I am turning to the sympathetic ear of Saint Christopher and whisper: "Dear Saint, get me cheap tickets to Kathmandu. I have a budget of 1000 € and everything I find is far beyond that". "Dear Saint Christopher I am flying in a week’s time. Please protect both engines of the plane, keep turbulences at the minimum required level and please please please prevent any lunch with fish and Brussels sprouts.”

I am inviting all the travellers of the world to honour their saint patron on the 9th of May. Let’s economize the money we have put aside for Valentine's day. Lingerie won't take us further than a smelly exchange of liquids. Let's look the ones we love straight in the eyes and say: "I want to travel with you. I want to buy tickets with you, make a suitcase with you, catch a train with you, miss a train with you, buy souvenir pencils with you at a price that will make us suspicious that someone tricked us with the currency exchange rate".
I will keep a faith in Saint Christopher and turn a scorning smile at Saint Valentine.
I choose the love that goes beyond the four walls of a bedroom.
Saint Valentine versus Saint Christopher: 0-1.