Θα έμενες ΙΙΙ ;

Ε, ναι λοιπόν. Ας κοιταχτούμε στα μάτια και ας το παραδεχτούμε μεγαλόφωνα. Είναι η αγαπημένη μας ταινία. Όλων των εποχών. Στη χειρότερη περίπτωση, είναι η δεύτερη αγαπημένη μας ταινία, μετά το Cocktail. Και όποια δεν το παραδέχεται, θα πρέπει να αναζητήσει ψυχολογική υποστήριξη για να εντοπίσει τι δεν πήγε καλά στην παιδική της ηλικία.

Ο Patrick Swayze πέθανε δυστυχώς πριν από λίγα εικοσιτετράωρα. Και όπως λένε, ήταν ένας ωραίος άνθρωπος. Από το πρόσωπο της Jennifer Grey δεν έχει μείνει τίποτα που να μην έχει παραμορφωθεί από τις πλαστικές και να θυμίζει κάαααατι από την “Baby”. Η ταινία όμως υπάρχει ακόμα, και είμαστε σίγουρες ότι θα την βλέπουνε με το ίδιο χτυποκάρδι ακόμα και οι εγγόνες μας.

Το ξενοδοχείο όπου έγιναν τα γυρίσματα του Dirty Dancing είναι το Mountain Lake Hotel, στο Pembroke της Virginia, μια αγροτική περιοχή που ε, τώρα …. πόσο ενδιαφέρουσα μπορεί να είναι πια; Οι ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις διατηρούνται σε άριστη κατάσταση και γενικά οι υπηρεσίες που παρέχονται είναι αρκετά υψηλού επιπέδου. Το όνομα του ξενοδοχείου μοιάζει λίγο όμως σαν αστείο γιατί η λίμνη από την οποία περιβαλλόταν, έχει σχεδόν εξαφανιστεί και έχει μείνει κάτι σαν μια μεγάλη λούμπα, περιορίζοντας σημαντικά την ομορφιά της περιοχής αλλά και τις δραστηριότητες.

Το δόλωμα όμως του ξενοδοχείου είναι φυσικά ο χορός. Έχει λοιπόν καθιερώσει τα Dirty Dancing Weekends με τις τιμές να ξεκινoύν από τα 260 $ την ημέρα (πλέον των φόρων) για δύο άτομα και το πακετάκι έχει ως εξής:

Friday

5:30 – 8:30 pm Dinner Buffet – Dining Room

8 -10:30 pm Dance

Saturday

7:30 – 10 am Breakfast Buffet – Dining Room

10:00 am Tour of Property followed by Dirty Dancing Trivia Game

11:30 – 2:00 pm Lunch Buffet – Dining Room

2:00 – 4:00 pm Dance Lessons

4:00- 5:30 pm Private Dance Lessons $25 pp

(30 minutes sessions – limited – sign up at Front Desk)

5:30 – 8:30 pm Dinner Buffet – Dining Room

7:30 –11:00 pm Dance

Sunday

7:30 – 9:30 am Breakfast Buffet – Dining Room

Guests depart – We hope you had the Time of Your Life!

Αν θα έμενα ….. δεν το ξέρω. Ένα πράγμα όμως ξέρω σε αυτή τη ζωή με απόλυτη σιγουριά: “Nobody puts Baby in the corner”.

Στον Βορρά Ι

Οι Νορβηγοί ορκίζονται πως στα δάση τους ζούνε ξωτικά που πειράζουν παιχνιδιάρικα τις νεράιδες όσο αυτές λούζονται κάτω από τους καταρράκτες. Κι εγώ, τους πιστεύω.

Με αυτή της την εξωκόσμια γαλήνη, ένα φυσικό σκηνικό βγαλμένο θαρρείς από την τρελή φαντασία του Τόλκιν, η Νορβηγία είναι αδιαμφισβήτητα μία από τις ομορφότερες χώρες του πλανήτη.

Όμως, οι εκτάσεις άσπιλων δασών, τα ανιχνευτικά, εφετζίδικα σύννεφα και οι σπαραχτικής ομορφιάς συνευρέσεις της γης και του νερού δεν θα μπορούσαν από μόνα τους να της δώσουν ανοιχτόχερα τον τίτλο της Μις Υφηλίου.

Αυτό που κάνει τις άλλες χώρες να χαμηλώνουν τα μάτια τους από ντροπή είναι η ποιότητα ζωής. Και ποιότητα ζωής είναι η απόλαυση της οδήγησης σε δρόμους ασφαλείς, άνετους και καλά σημασμένους, είναι η ύπαρξη αισθητικής ακόμα και στα πιο μικρά, απομακρυσμένα και αγροτικά μέρη, είναι η έλλειψη των αλάρμ από τα διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα, είναι η έλλειψη από διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα γενικώς, είναι να έχεις δάση στο μέγεθος τριών Ελλάδων και εσύ να φτιάχνεις καταπράσινα πάρκα μέσα στις πόλεις, πόλεις φιλικές στην τροχήλατη βαλίτσα και τα ΑΜΕΑ.

Γύρω από το ρολόι στο λιμάνι του Όσλο οι ψαράδες βγάζουν τις γαρίδες και τις προσφέρουν με μια ιδέα λεμονιού.

Στο πάρκο του πολυαγαπημένου των Νορβηγών γλύπτη Βίγκελαντ τα 212 γρανιτένια και μπρούτζινα αγάλματά του παίζουν με τα παιδιά τους

υπόσχονται

αντέχουν

και στριγγλίζουν.

Στο λαογραφικό μουσείο μάζεψαν 140 ολάκερα κτήρια από όλη τη Νορβηγία, κτήρια του 17ου και 18ου αιώνα και τα ξανάφτιαξαν χωρίζοντάς τα ανά περιοχή.

Η βόλτα αυτή περνάει από τα σπίτια των πλουσίων

από τα σπίτια των φτωχών

από το σχολείο

τα περιβόλια

της μοδίστρας

το βενζινάδικο

το ζαχαροπωλείο

Έως και μέσα από τις μπουγάδες.

Οι Βίκινγκς δεν ήταν ανθρωποφάγοι και αγρίκοι. Έμποροι ήταν. Ταξιδευτέ ς. Και ήθελαν να θάβονται με όλη τους την περιουσία, και όταν λέμε όλη το εννοούμε.

Στο κέντρο Νόμπελ Ειρήνης γράφεις το όνομά σου με ξυλομπογιές, και μια ευχή, στο δέντρο των ευχών του κόσμου.

Η όπερα μάλλον σαν να είναι έτοιμη να σαλπάρει.

Και το Ulvik ….. Το Ulvik είναι μακριά. (συνεχίζεται)

Με προορισμό τον συγγραφέα

Η Τζέην περνάει γοργά στο καθιστικό, αποφεύγοντας να αντικρίσει ευθέως τη μητέρα της και απευθύνοντας ένα βιαστικό χαιρετισμό στη λαλιστάτη πρεσβυτέρα που τις τιμάει με αυτήν της την επίσκεψη, κάθεται σε ένα σκαμνί κοντά στο αναμμένο τζάκι. Προσπαθεί να κρύψει τα λερωμένα από το μελάνι δάχτυλά της μαζί με τη γεμάτη ενθουσιασμό ταραχή της. Το πολύπαθο σύγγραμμά της, Λογική και Ευαισθησία, θα γίνει επιτέλους βιβλίο πραγματικό, με σκληρό εξώφυλλο και τριζάτες σελίδες και το μόνο που ελπίζει είναι να καταφέρει να επιστρέψει στον λατρευτό της αδερφό Χένρυ, το χρέος που του οφείλει για την έκδοσή του. Χαμογελάει αόριστα, και συμφωνεί απολύτως με τη μητέρα της που επαινεί την ανωτερότητα του σερβίτσιου για το πρωινό, σε σχέση με όλα τα άλλα σερβίτσια του νοικοκυριού τους.

Ο Έρνεστ σβαρνιέται από τη ζέστη και το αλκοόλ. Περπατάει ξυπόλυτος, σαν σε ανεμοδαρμένο σκυλοπνίχτη. Ανάμεσα σε στοίβες από βιβλία, σύνεργα ψαρέματος, και μπουκάλια ρούμι, φερμένα κατευθείαν από τα ράφια του Κάστρο, αυτού του παλιόφιλου, ανοίγει ένα από τα κίτρινα παραθυρόφυλλα και με σιγανά ψι, ψι, ψι, ψι προσπαθεί να προσελκύσει την αγαπημένη του γάτα, αυτή με τα έξι δάχτυλα. Σε ένα άλλο παράθυρο, με θέα την πλατεία των Βοσγίων, ο κος Βίκτορ, άνδρας σεβάσμιος, παρακολουθεί συγκινημένος την πολύχρωμη παρέλαση που ξεκίνησε από τη λεωφόρο των Ηλυσίων, προς τιμήν των 79ών του γενεθλίων.

Τα σπίτια των συγγραφέων που έχουμε αγαπήσει, τα προσωπικά τους αντικείμενα, οι κήποι τους, τα μέρη όπου έζησαν, ερωτεύτηκαν και έγραψαν, σε συνδυασμό με τις ταιριαστές αναγνώσεις, αναδομούν - έστω και ειδυλλιακά - το παρελθόν και καταφέρνουν να μας στείλουν βαθύτερα στις αλέες των λογοτεχνικών τους δημιουργιών. Όπως ο γευσιγνώστης που διακρίνει τα συστατικά υλικά σε ένα πιάτο, έτσι και ο αναγνώστης που μαθαίνει τον δημιουργό ενός έργου, δεν βλέπει στις λέξεις αυθαιρεσία αλλά οικειότητα, κατανόηση και συνενοχή.

Καλή μου Τζέην, πόσο μου αρέσει η δαντέλα στο φθαρμένο σου κρινολίνο.


Stratford-upon-avon (Μ. Βρετανία) - Γουίλιαμ Σαίξπηρ

Valparaiso (Χιλή) - Πάμπλο Νερούδα

Παρίσι - Βίκτορ Ουγκό

Richmond, Virginia - Έντγκαρ Άλαν Πόε

Key West (Florida) - Έρνεστ Χέμινγουεϊ

Chawton (Μ. Βρετανία) - Τζέην Ώστεν

Θα έμενες ΙΙ;

Ο κος Clough Williams - Ellis είχε ένα πάθος: την αρχιτεκτονική. Ό,τι σαραβαλιασμένη χαμοκέλα έβρισκε στον δρόμο του, την έπιανε και τη μετέτρεπε σε αρχοντικό με μια αισθητική έντονων μεταμοντερνιστικών διαθέσεων. Το δικό του σπίτι, μια μικρή οικία της υπαίθρου κάπου στην Ουαλία, και πιο συγκεκριμένα στη μέση του πουθενά, το ανακαίνιζε και το διακοσμούσε από το 1908 που το κληρονόμησε από τον πατέρα του, έως το 1978 οπότε και σταμάτησε, μόνο και μόνο επειδή πέθανε.

Το αρχιτεκτονικό τέκνο, ωστόσο, που έκανε - δικαιωματικά - υπερήφανο τον κύριο Clough ήταν το Portmeirion, ένα χωριό, στην ακτή Snowdonia της Ουαλίας. Με το Portmeirion, ο παθιασμένος σχεδιαστής του, θέλησε να αποτίσει φόρο τιμής στην ατμόσφαιρα και τα χρώματα της Μεσογείου. Αυτό που κατάφερε είναι να φτιάξει έναν τόπο ονειρικό. Κάθε κτίσμα, ή ερείπιο κτίσματος στη μικρή αυτή ιδιωτική χερσόνησο ήρθε και έγινε μέρος ενός συνόλου μιας παραμυθιακής αισθητικής, που θα διατηρήσει τη νεότητά της ακόμα και μετά το πέρας εκατοντάδων χρόνων.

Το λυπηρό ωστόσο είναι ότι κάθε σπίτι, κάθε κατάστημα, οι πλατείες, η παραλία και οι βάρκες, ανήκουν σε ξενοδοχειακή μονάδα. Δεν υπάρχουν μόνιμοι κάτοικοι, ούτε κατοικίδια. Στα σοκάκια μπορούν να περιπατήσουν όσοι διαμένουν ως επισκέπτες σε κάποιο από τα δωμάτια του βασικού κτηρίου ή σε κάποιο από τα αυτόνομα σπίτια, ή όσοι πληρώνουν ένα κάποιο αντίτιμο για επίσκεψη των εξωτερικών χώρων. Το εκκλησάκι λειτουργεί για την τέλεση γάμων, και ο χρόνος αναμονής είναι φυσικά μεγάλος.

Σκέφτομαι πως ένα μεγάλο κομμάτι της μαγείας χάνεται μέσα από αυτή τη ντισνεϊλαντίστικη προσέγγιση. Θα ήθελα ένας τόσο όμορφος τόπος να διατηρείται από την αγάπη και τη φροντίδα των κατοίκων του. Από το ίδιο πάθος με το οποίο φτιάχτηκε από τον κο Clough, μέσα από την αναζήτηση της ομορφιάς, αυτής της παράξενης ανάγκης, όπως ο ίδιος έλεγε.